Blog

Öğreniyorum, öğreniyoruz.

Her nefes alışımda, her nefes verişimizde; gün doğarken, gün batarken; heyecanla kalbim çarparken, hayallerimiz yıkıldığında kalbimiz kırılırken. Farkında olsak da olmasak da, istesek de istemesek de, bazen ondan kaçsak da; her an durmaksızın yaptığımız her şeyin başından sonuna yanımızda olan tek şey öğrenme.

Benim için; hayat eşittir öğrenme.

Şu sıralar, her şeyi en başından alıyorum. Varlığımı, kalbimi, aklımı yeniden keşfediyorum. Seneler öncesinde çıktığım zorlu yolculuğumu bitirip, yön değiştiriyor; başka bir yolda minik bebek adımlarımı -ama bu sefer daha korkusuz, daha sağlam- atmaya başlıyorum.

İsteyerek yürüyorum bu yolu, merakla ve sabırla. Varacağım yeri ya da gelecek yeni yön değişikliğini heyecanla bekliyorum.

Beklerken yaptıklarımdan biri olacak burası. Benim, ben yolculuğumun haritası.

O zaman başlayalım.

Bir gün, hiçbir şey olmamış gibi yönün değiştiğini hissettim. Sanki önceki zaman sadece bu yön değişikliği için vardı. Bu ana kadar başka bir anlamı olmamıştı. Planlamamıştım, beklememiştim ama belki de onu getiren zaman içinde, içten içe onun gelmesini istemiştim. Bilemiyorum o sıralar kendimde değildim.

Var olduğumu, bir ben olduğumu hissettiğim o an.

Üstümden tonlarca yükün kalktığı o eşsiz an.

Gözlerimin yeniden görmeye başladığı, göğsümün kalbimin atışını yeniden hissetmeye başladığı o an.

Hava bir başka mı kokuyordu, rüzgar saçlarımı bir başka mı okşuyordu hatırlamıyorum.


Blogumu Takip Edin

Yeni içerik doğrudan gelen kutunuza iletilsin.

%d blogcu bunu beğendi: